“Kimi savaşları kazanmanın yolu, hiç başlamamaktır.”
Hayatın belli dönemlerinde anlıyorsunuz: kavga etmek, tartışmak, haklı çıkmaya çalışmak aslında hiçbir şey kazandırmıyor. Uzun yıllar boyunca belki farkında olmadan hep “haklı olma” telaşıyla yaşadık. Karşımızdakini ikna etmeye uğraştık. Ama gün geliyor ve fark ediyorsunuz ki, kimse kimseyi ikna etmiyor. Herkes kendi bildiğini yaşıyor.
Ben artık kimseyle kavga edemem. Çünkü kavga etmek, kendi huzurumu kaybetmek anlamına geliyor. Trafikte korna çalan bir sürücüyle tartışmak, işyerinde herkesin haklı olduğunu düşündüğü bir konuyu saatlerce masada döndürmek, bir dost meclisinde siyasete girip ortamı germek… Hepsi aynı yere çıkıyor: yoruluyorsunuz.
Bugün biriyle anlaşmazlığa düştüğümde kendime tek bir soru soruyorum:
“Buna gerçekten değer mi?”
Çoğu zaman cevap hayır. Çünkü bazen trafikte yolu vermek, kavga etmeye kalkışmaktan çok daha büyük bir kazanç. Bir iş toplantısında herkes kendi fikrine sıkı sıkıya sarılıyorsa, sessizce kendi görüşümü söyleyip kenara çekilmek en sağlıklısı. Aile içinde bile… Bir tartışmanın ortasında geri adım atmak, kavgaya tutuşmaktan çok daha barışçıl bir yol oluyor.
Kavga etmeyi reddetmek, susmak ya da her şeye boyun eğmek değil. Tam aksine, kendi merkezimde kalmak, öfkemi yönetmek demek. Karşımdakini anlamak için dinlemek, ama öfkesine teslim olmadan cevap vermek. Kendi sınırlarımı çizebilmek, ama bunu bağırmadan, kırmadan yapabilmek.
Çünkü günün sonunda şunu öğrendim: insanlar değişmiyor. Herkes kendi yolculuğunu yaşıyor. Benim için doğru olan, başkası için doğru olmayabiliyor. Bu farkındalık bana büyük bir özgürlük verdi. Artık kimseyi değiştirmeye çalışmıyorum, yalnızca kendi huzurumu korumaya çalışıyorum.
Belki de bu yüzden kimseyle kavga edemem. Çünkü kavga etmek yerine anlamayı, bazen tebessüm edip çekilmeyi seçiyorum. Ve aslında kaybetmek gibi görünen şey, en büyük kazanım oluyor: iç huzur.
Hayat zaten fazlasıyla yorucu. O yüzden ben kavga etmiyorum, edemiyorum. Yolumu açan sessizlik, kalbime iyi gelen dinginlik bana yetiyor. Çünkü en büyük zafer, kavgayı kazanmak değil; kavganın içine hiç girmemek.
Peki ya siz?
En son hangi kavgadan çekilerek aslında kendinizi korudunuz?
