Hayatın bir döneminde, bize söylenen her sözü açıklamaya, hakkımızda yapılan her yoruma cevap vermeye, her yanlış anlaşılmayı düzeltmeye ve her davranışın nedenini anlamaya çalışıyoruz.
Sanki herkesin fikri önemliymiş,
herkesin söyledikleri üzerinde düşünmek zorundaymışız,
herkesin bizi anlamasını sağlamak bizim sorumluluğumuzmuş gibi…
Sonra zaman geçiyor.
İnsan biraz yaş alıyor, biraz deneyim kazanıyor, biraz da kendi yolunda yürümeyi öğreniyor.
Ve fark ediyor ki her şeyi kaale alamayız.
Her eleştiriyi değil.
Her yorumu değil.
Her sessizliği değil.
Her mesafeyi değil.
Her daveti değil.
Her fırsatı değil.
Her insanı değil.
Çünkü insanın sahip olduğu en kıymetli kaynaklardan biri zaman, diğeri ise dikkat.
Neye baktığımız, neyi dinlediğimiz, neyi zihnimizde büyüttüğümüz aslında hayatımızın nereye gittiğini de belirliyor.
Bazen bir cümleye günlerce anlam yüklüyoruz.
Birinin bize neden böyle davrandığını düşünüp duruyoruz.
Birilerinin bizim hakkımızdaki düşüncelerini değiştirmek için çaba harcıyoruz.
Oysa bazı şeylerin açıklaması yoktur.
Bazı insanların davranışlarının çözülmesi gerekmez.
Bazı kapıların neden kapandığını anlamamız da şart değildir.
Ve bazı insanları ikna etmek yerine, hayatımızdan sessizce çıkarmak çok daha değerlidir.
Bu, umursamazlık değil.
Tam tersine, insanın kendi hayatına verdiği değerin artmasıdır.
Çünkü kendini bilen insan, herkes tarafından sevilmek gibi bir hedef taşımaz.
Herkes tarafından anlaşılmak da istemez.
Herkesin onayını almak için kendini şekilden şekle sokmaz.
Kiminin gözünde fazla iddialı,
kiminin gözünde fazla mesafeli,
kiminin gözünde fazla seçici olabilirsiniz.
Olsun.
Herkesin beklentisine göre kendimizi yeniden tasarlarsak, sonunda kendimizden geriye ne kalacağını düşünmek gerekir.
Üstelik bu yalnızca özel hayat için de geçerli değil.
İş hayatında da her fırsat fırsat değildir.
Her proje bizim için doğru değildir.
Her iş bir başarı değildir.
Her görünürlük değerli değildir.
Bazen “hayır” diyebilmek, “evet” demekten daha büyük bir profesyonelliktir.
Çünkü kariyer de biraz seçtiklerimizle, biraz da seçmediklerimizle şekillenir.
İnsan ilişkileri de öyle…
Hayatımıza giren herkesin hayatımızda kalması gerekmiyor.
Bazı insanlarla yollarımız kesişir, birbirimize bir şey öğretir ve yollar ayrılır.
Bazıları bize kendimizi gösterir.
Bazıları sınırlarımızı öğretir.
Bazıları da neyi bir daha istemediğimizi…
Hepsine kızmak, hepsini anlamaya çalışmak, hepsinden bir açıklama beklemek zorunda değiliz.
Bazen sadece teşekkür edip yolumuza devam ederiz.
Çünkü olgunluk biraz da şunu fark etmektir:
Her savaşın içine girmek zorunda değiliz.
Her söze cevap vermek zorunda değiliz.
Her kapıyı çalmak zorunda değiliz.
Her fırsatı kabul etmek zorunda değiliz.
Ve herkesin bizi anlamasını sağlamak zorunda hiç değiliz.
Hayatımızda ne kadar çok şeyi kaale alırsak, o kadar çok şey zihnimizde yer kaplıyor.
Oysa zihnimizin de bir kapasitesi var.
Her gereksiz tartışma, gerçekten önemli bir şeyden eksiltiyor.
Her anlamsız kırgınlık, güzel bir güne gölge düşürüyor.
Her gereksiz kıyas, kendi yolumuzdan biraz daha uzaklaştırıyor.
Bu yüzden belki de belli bir yaştan sonra insanın en büyük lüksü, seçici olabilmek.
Kimin sözüne kulak vereceğini seçmek.
Kiminle vakit geçireceğini seçmek.
Neye üzüleceğini seçmek.
Neye emek vereceğini seçmek.
Ve bazı şeyleri olduğu yerde bırakabilmek…
Çünkü her şey bizim müdahalemizle düzelmiyor.
Bazı şeyler yalnızca biz onlara verdiğimiz önemi geri çektiğimizde küçülüyor.
Belki de gerçek güç tam burada başlıyor:
Her şeyi kaale almamakta.
Çünkü insan kendi değerini bildikçe, başkalarının davranışları hayatının merkezinden yavaş yavaş çıkıyor.
Ve bir gün fark ediyorsun;
Eskiden seni saatlerce düşündüren şeyler artık birkaç saniye bile zihninde kalmıyor.
İşte o zaman anlıyorsun.
Değişen dünya değil.
Senin neye değer verdiğin değişmiş.
Ve belki hayatın en güzel tarafı da bu:
Her şeyi ciddiye almak zorunda olmadığımızı öğrenmek.
Çünkü bazı şeyler cevap beklemez.
Bazı insanlar açıklama beklemez.
Bazı kapılar yeniden açılmayı beklemez.
Bazı sözler ise hiç duyulmamış gibi bırakılabilir.
Çünkü insan, her şeyi kaale almayacak kadar kendi hayatına odaklandığında; hayat gerçekten kendisine ait olmaya başlar.