Bazı yiyecek içecek işletmeleri vardır ki muhteşem yiyecek ve içecekleri üretip sundukları gibi, insanın hayatına iz bırakır.
Benim hikâyem 1995–96 yıllarında Antalya Konyaaltı’nda başlar. 7 Mehmet ile tanıştım. Mekânın başında, o yıllarda orta yaşlarında olan merhum Hakkı Akdağ vardı. Babası merhum Mehmet Akdağ’dan devraldığı bu mirası bir emanet gibi taşıyordu.
O sofrada tattıklarım hâlâ aklımda, paça ve işkembe çorbaları, özenle hazırlanmış mezeler… Ve salatanın yanında gelen o sade ama akılda kalan dokunuş: zeytinyağı, limon ve sarımsakla hazırlanmış avokado. Balık ve etlerin lezzeti. Basit ama karakterli.
Türk, Ege ve Akdeniz mutfağı; köklerine sadık ama zarif bir incelikle adeta saray mutfağı lezzetinde sunuluyordu.
Zaman geçti.
Hakkı ağabey mekânı bugünkü yerine taşıdı. Gelenek bozulmadı; daha rafine bir hale geldi. Sunum inceldi, yaklaşım derinleşti ama lezzetin özü aynı kaldı. Ben yurtdışına gidip gelirken, Hakkı ağabeyi kaybettiğimizi öğrendim… Mekânı cennet olsun.
Dünyada işletmelerin üçüncü kuşağa geçmesi zordur, geçebilen %10 taş çatlasa %15…
7 Mehmet üçüncü kuşak Mehmet Akdağ ile başka bir seviyede.
Ama asıl mesele şu, o “lezzet” aynı.
Hatta bana göre o eski tatlar hâlâ birebir korunuyor. Üzerine eklenen ise rafinelik ve cesur dokunuşlar.
Bu noktada Mehmet Akdağ’ı ayrı bir yere koymak gerekir. Çünkü o sadece bu mutfağın devamını sağlayan kişi değil; aynı zamanda onu ileri taşıyan, yeni tatlar kazandıran, risk alan bir isim.
Örnek olarak menüde yeni Dana dil kavurma üzerinde kabak çekirdeğiyle kurulan denge, keçi tandırın derinliği, keçi köftenin karakteri, o iç pilavı, ya o üzüm yaprağı ve kavrulmuş kabak çekirdeğinden oluşturulan ılık meze, o zeytinyağı… Bunlar asla tesadüf değil; bilinçli, geleneklerden esinlenen, AR-GE’ye dayalı ve cesur dokunuşlar.
Mehmet Akdağ dedesinden gelen disiplini babadan gelen lezzeti kendi vizyonu ile bambaşka bir yere taşıdı ve Mehmet Akdağ “Daha” da harikalar yaratacak gibi…
Mehmet Akdağ’a baktığımda bir restoran sahibinden fazlasını görüyorum. Avrupa’daki bazı büyük orkestra şefleri gibi… Birkaç enstrümanı gayet iyi çalabilen, orkestrayı muhteşem yöneten bir şef gibi. Hem sahnenin içinde hem de tamamına hâkim. Hem icracı hem yönetici. İşte bu denge, bu mutfağın gücünü belirliyor.
Antalya’da 7 Mehmet…
Bir şehir, bir mutfak odağı; ama çok net bir anlayış: disiplin, süreklilik ve lezzete saygı.
Bu tür işletmeler sadece restoran değildir. Onlar birer kültür taşıyıcısı, birer hafıza mekânıdır. Ve açıkça söylemek gerekir;
Bu seviyedeki işletmeler ve onları bu noktaya getiren insanlar, klasik bir işletmeci olarak değerlendirilmemelidir.
Türkiye’nin tanıtımına sağladıkları katkı, çoğu zaman resmi kurumların yapabildiğinin ötesindedir.
Bu yüzden inanıyorum ki;
Bu tür restoran sahiplerine özel bir statü tanınmalıdır. Yaptıkları katkının karşılığı olarak sembolik de olsa ayrıcalıklar değerlendirilmelidir. Daha da önemlisi, herhangi bir sorunla karşılaştıklarında en üst düzeyde destek görmelidirler.
Çünkü bu insanlar, Türkiye’deki yorucu bürokrasi ve bitmeyen siyasi tartışmaların dışında tutulması gereken değerlerdir. Onlar korunmalı, desteklenmeli ve işlerini yapabilecekleri özgür alanda tutulmalıdır.
Benim için Mehmet Akdağ bu tarz başarının en güçlü temsilcilerinden biridir.
İyi ki var… Antalya’mıza ülkemize değer katıyor…